Loser

Als kunstenaar ben ik een verliezer,
Als revalidant ben ik dan wel een winnaar maar als kunstenaar niet in de woorden van Marc Lammers:

Winnaars hebben een plan
Verliezers hebben een excuus
Winnaars zeggen mogelijk
Verliezers zeggen moeilijk
Winnaars laten iets gebeuren
Verliezers wachten tot er iets gebeurt

Plagiaat door Pieter van Diepen uit: Goed bedoeld
ISBN: 902391170-9
Helaas wordt er vanuit t geloof gekeken maar er staan veel relevante stukken in waar ik mij volledig in kan vinden zoals onderstaand hoofdstuk ik raad iedereen in de zorg aan om t boek te lezen, lees de laatste regels van dit hoofdstuk en je begrijpt waarom ik me zo ongelukkig voelde op Groot Klimmendaal

Levensbeschouwelijk kijken naar handicap en ziekte
Door: Jacqueline Kool.
Blz 61: De martelaar en de held
Via de media wordt een duidelijk beeld naar voren gebracht over de manier waarop lijden gedragen moet worden. Veel documentaires en artikelen die gaan over mensen met een handicap draaien om de kommer en kwel die dit leven met zich meebrengt. Mensen vertellen in detail hoe hun leven onder druk is komen te staan na het ongeluk of de ziekte en hoe er niks anders meer lijkt te bestaan dan de handicap. Of de media tonen het tegenovergestelde beeld: Jonge mensen met een handicap die laten zien dat zij ‘net zo gewoon zijn als ieder ander’ en die aantonen dat als je maar wilt, die handicap geen rol meer speelt zo lijken er twee soorten gehandicapten te bestaan: het slachtoffer of de martelaar en de held.De eerste – het slachtoffer – is het levende bewijs dat leven met een handicap diep diep triest is en dat ziekte je leven bezet met lijden. Ik moet onwillekeurig denken aan de reclame poster van het reumafonds, waarop een heel mooi jong meisje zeer droevig de voorbijganger aankijkt met als tekst: ‘reuma treft iedereen’. Of een andere waarop een paar skeelers staat afgebeeld met een tekst die suggereert dat ze gratis kunnen worden opgehaald bij de eigenaar omdat die ze toch nooit meer kan gebruiken. De tweede soort – de held – bewijst dat gehandicapten met een beetje doorzettingsvermogen net gewone mensen zijn die ‘zich er dapper doorheen slaan’. Hierbij komen mij interviews voor de geest met mensen met een handicap die het op de arbeidsmarkt helemaal gemaakt hebben en iets uitstralen van: ‘Nou das niks bijzonders hoor, ook alheb je een handicap : als je maar inzet, kom je er wel terwijl uit de rest verhaal blijkt wat het allemaal kost om dit beeld op te houden. Wat beiden beelden gemeen hebben, is dat alles hoe dan ook draait om de handicap of ziekte. Ook(of juist) in religieuze kringen kom ik deze twee clichébeelden veel tegen. Of het nu in een gewone kerkdienst is of op een landdag van de IKON of een zen-meditatieweek. Het zit in de blikken van mensen:’och, het is toch wat en ze is nog zo jong’. Als mijn zus en ik samen ergens verschijnen, is het niet ongewoon dat men ons met een gemeende glimlach een schouderklopje geeft(als het niet een aai over de bol is…) met de opmerking : ‘Wat goed dat jullie hier vandaag ook zijn. Ik bewonder jullie, nee, echt dat meen ik! Mensen vinden het blijkbaar moedig en bewonderenswaardig wanneer je in een rolstoel zit en vrolijk bent. Die beelden van de held en de martelaar zijn sterke beelden die verleidelijk zijn, zowel voor mensen met een handicap als voor de omgeving. Ze bieden immers een sterke identiteit en een duidelijke rolverdeling. Ik hoorde eens een jonge vrouw, die vanwege een spierziekte in een rolstoel zit, zeggen: ‘Als ik gezond was, zou ik mijn hele identiteit kwijt zijn! De martelaar krijgt alle aandacht en zorg van de omgeving en wordt voor dingen geëxcuseerd:’Ach laat maar, ze heeft het al zo moeilijk.’ De held krijgt alle bewondering voor de dapperheid en het doorzettingsvermogen om zoveel mogelijk de handicap te overwinnen, alsof het een vijand was. Het mooiste’ compliment is wel: Bij jou vergeet je helemaal dat je gehandicapt bent!
Maar de held en de martelaar zijn tevens knellende beelden die eisen dat mensen zich persen in slachtofferschap of heldendom. En leven als held of martelaar staat een gewoon leven in de weg. Wie levend met beperkingen de moeite waard vindt en graag geniet van de goede dingen die het brengt zal zich op een of andere wijze moeten en willen losmaken van het martelaarschap de eerder genoemde Amerikaanse schrijfster Nancy mairs geeft in haar boeken aan dat ziekte en handicap voor haar gewoon zijn, ze zijn deel geworden van het dagelijks leven. Zij schuwt echter niet de angst of chaos die zij soms ervaart door haar zieke lichaam, te benoemen. Het realisme waarmee zij dit beschrijft, maakt het onmogelijk om van haar of van haar echtgenoot helden of heiligen te maken. Volgens Mairs heeft lijden weinig helden en wel in de laatste plaats zij die een gewoon leven willen leiden. Mairs en andere auteurs met een ziekte maken duidelijk dat het leven met lijden niet ophoudt. Naast en dwars door het ervaren van lijden heen ervaart een mens tal van andere zaken, waarbij genieten van de dingen des levens en pijn eraan lijden soms heel dicht bij elkaar liggen. Je kunt vaak niet zomaar zeggen of iets dat in je leven gebeurt een vloek is of een zegen.
Handicap=lijden?
In ons dageljks taalgebruik wordt in geval van ziekte vaak gesproken van ‘lijden aan iets’ . ‘Hij lijdt aan ms’,bijvoorbeeld. Dit veronderstelt dat lijden iets te maken heeft met fysieke pijn of ongemak en dat pijn, ziekte en handicap (dus) lijden betekenen. Mensen die iets mankeren, merken in de omgang met anderen dat men er vanzelfsprekend vanuit gaat van uitgaat dat wij mensen met een handicap of ziekte automatisch samenhangt met dat fysieke mankement. Ziekte, functiebeperking, handicap en lijden worden als het ware automatisch aan elkaar gekoppeld ik wil door middel van een antal voorbeelden op verschillende niveaus proberen iets zichtbaar te maken van dat automatisme. Toen ik een jaar of 18 was, heb ik een aantal gesprekke gehad met een predikant, omdat ik worstelde met geloofs- en levens vragen. In een van die gesprekken kwam het op het rijk van God, als visioen van een wereld waarin geen lijden meer is, waarin de blinde kan zien en de lamme kan lopen, waarin we bevrijd zijn van wat ons aan banden legt. Hij zei: ‘Dat moet voor jou ook een heerlijk visioen zijn, om een lichaam te hebben waarmee je alles kunt wat je nu niet kunt, dat je kunt lopen en dansen.’Ik keek hem daarbij wazig aan en moest bekennen dat ik daar nog nooit op die manier over nagedacht te hebben. Die bevrijding had voor mij op heel andere categorieën betrekking dan op mijn handicap, zoals vrij zijn van bepaalde angsten en onzekerheden die op dat moment zwaar wogen. Deze predikant begreep de valkuil waar hij in was gestapt en gaf toe dat dit confronterend was voor hem: hij ging er vanzelfsprekend van uit dat mijn lijden betrekking had op mijn handicap terwijl blijkbaar niet war was. Die openheid heeft helaas niet iedereen. In een andere situatie vertelde een vriend mij over problemen die hij had en waar hij werkelijk onder leed. Ineens onderbrak hij zijn verhaal en zei: ‘Maar wie ben ik om tegen jou te spreken over lijden?’Ik was te verbouwereerd om te reageren. Ik schrok ervan dat hij mijn leven blijkbaar zag als lijden, terwijl ik het zelf helemaal niet zo definieerde. Die zo gemakkelijke koppeling tussen handicap en lijden, wordt blijkbaar ook gemaakt bij de kerkelijke werkgroep ‘Theologie en Handicap’.In 1998 verscheen in de reeks ‘Handreikingen voor het pastoraat’van deze werkgroep het boekje mensen met een handicap. Een aanzet tot bezinning. Daarin wordt lijden, daarin wordt zonder verdere inleiding gesproken over het ‘het waarom van het lijden, het waarom van een handicap’.In datzelfde boekje neemt een beschouwing over ‘lijden in religieus perspectief’ een belangrijke plaats in, waarbij de openingszin luidt: De lijdenservaring die zieken doormaken, kan als een verlieservaring worden gekarakteriseerd.’Het gaat mij allemaal wat te gemakkelijk, te automatisch en veronderstelt een afstandelijke blik, niet een blik van binnen uit het dagelijks leven in een onconventioneel lichaam’. Als mensen met een handicap zelf afstand nemen van die lijdensoptiek, tolereert de omgeving dat vaak niet. Ik heb bij een workshop een film gedraaid waarin mensen met een fysieke beperking op positieve wijze spreken over hoe zij hun lichaam en seksualiteit beleven. In de nabespreking werd gemord en bleek dat mensen zich stoorden aan het feit dat er geen lijden in beeld kwam. ‘Waar zit de pijn, waar zit de strijd? Dat wil ik zien’,zei een van de deelnemers. Alsof je daar zomaar recht op hebt als afstandelijke kijker. En in een themanummer van het theologisch tijdschrift Rondom het Woord over predikanten met een handicap, wordt een blinde man gevraagd naar lijden. Hij neemt afstand van het woord, hij zegt: ‘Blind zijn is soms lastig en niet leuk, maar het is voor mij geen lijden.’ Tot driemaal blijft de vragensteller toch pogen hem dat lijden aan te praten. Het zijn vooral anderen die vanaf buitenaf een oordeel vellen over het leven met een beperking. In het vorige hoofdstuk constateerde ik dat we leven in een samenleving waar het hebben van een mooi gezond lichaam synoniem lijkt met geluk, en met een zinvol bestaan. Handicaps, ouderdom, ziekte en dood worden gezien als bedreiging of vernietiging van geluk en zin, ze worden gezien als afwijking. Wie chronisch ziek is of gehandicapt leeft als het ware tegen de verdrukking in. Zo bezien is het niet verwonderlijk dat ziek worden of een handicap hebben per definitie lijden lijkt te betekenen in onze samenleving
De vraag blijft echter of iemand die iets mankeert zijn of haar bestaan als lijden ervaart. Als dat niet zo is , slaat de omgeving die met medelijden in de ogen klaarstaat op pijnlijke wijze mis. En wel heel letterlijk op pijnlijke wijze, want het automatisch aannemen dat leven met een handicap lijden betekend, kan juist lijden veroorzaken bij degenen die leven met een beperking.

Dit stuk heeft mij enorm geholpen bij het onder woorden brengen van mijn gevoel, ik ben een "held"die het gruwelijk vindt als hij zielig gevonden wordt en automatisch geholpen wordt.

vandaar de uitspraken:
ik wordt liever in mijn gezicht beledigd
dan achter mijn rug om geholpen en
ik lijd liever mijn eigen leven dan dat ik door een leeg leven word geleid.
Het leven zit vol met overkombare uitdagingen.

ABSOLUUT

Niks is absoluut, alles is relatief
Alles wat te meten valt is een omschreven eenheid tov een omschreven punt
Alles wat je waarneemt en verwerkt in je hersenen je ziet absoluut, maar je hersenen interpreteren de data en jij ziet wat je hersens je laten zien
What the bleep do we know bevestigd een aantal van mijn gedachten maar heeft ook t geflipte idee van holistisch: alles geeft een reactie, zoals omdat ik op 25-3-1992 de sperziebonen met rechts kauwde en niet met links, heeft ervoor gezorgd dat ik jaren later een cva kreeg, als ik met links had gekawd, zou ik 3 weken later de cva gehad hebben, als we die dag worteltjes hadden gegeten, had ik mn cva op 87 jarige lkeefijd en zou het niet overleven…
Alles heeft verbanden, niks gebeurd zomaar
audiotip: Dirk Gently's Holistic Detective Agency

"rust"

Vorige keer was ik begonnen met een beginnetje, dus om de trend voort te zetten

eindig ik nu met einde: Vorige keer was ik begonnen met een beginnetje, dus om de trend voort te zetten eindig ik nu met einde.
Aangezien absoluut niet bestaat is einde ook relatief, tenminste als we denken aan het verhaal van de dansende woeli meesters dat onzin onzin is tot dat er op een manier naar wordt gekeken dat t klopt. Zo is t ook met einde een einde kan heel makkelijk begin betekenen, het einde van een reis is een reden om te beginnen met een verhaal ook kan je kijken naar andere dimensies, in de ruimtelijke dimensies zijn we gewend aan 3, er zijn theorieën dat er een 4e bestaat die weer haaks staat op de eerste 3 zo zou het ook kunnen zijn met het tijdscontinuüm, soms wordt tijd gezien als de vierde dimensie, maar wat als er nog een dimensie haaks op de dimensie van de tijd staat, in tijd kennen we plus min en neutraal oftewel toekomst verleden en nu, tijd is een moeilijk begrip omdat het altijd relatief is, het is nooit absoluut het is altijd tijd tot een moment of vanaf een moment, vanaf de geboorte van Jezus ben ik in 1982 geboren maar ik kan ook zeggen dat ik in 20 voor € hoewel dat verwarrend wordt voor mensen die niet in Nederland waren tijdens de invoering, wat als er nou net zoals bij afstand een 3e dimensie bestaat, een 1 dimensionale afstand is een punt, een twee dimensionale afstand is een lijn, een driedimensionale afstand is nog steeds een lijn, aangezien een afstand t verschil is tussen 2 momenten in de ruimte, probeer nu te bedenken dat tijd het verschil is tussen 2 punten in de tijd, normaal wordt dat gevisualiseerd op een lijn, maar wat als blijkt dat tijd niet op een lijn, maar in een vlak ligt, dan wordt het voor mij al onmogelijk om voor te stellen, in ruimte kan je haaks op een lijn lopen, maar in tijd weet ik niet hoe je haaks op je tijdsverschil kan bestaan, laat staan als tijd niet 2d maar 3d is, dat je nog op het onvoorstelbare haaks op nu ook vooruit kan komen haaks op die haakse. Oei als er ooit iemand geniaal genoeg is om dit te verklaren dan zal dit geen onzin meer zijn, maar tot dat moment noem ik t onzin. En nu kan ik me ook voorstellen dat jullie me net zo vreemd vinden als t karakter:”the ruler of the universe”in the hitchhikers guide to the galaxy

ZIN om te zwetsen

De titel van dit blog is dan wel zin en on zin, en tot nu toe heb ik wel geprobeerd zin te schrijven, maar nu ga ik wat onzin plaatsen omdat het leuk is om kronkels verder uit te diepen
Nu nog een beginnetje oke het woord beginnetje is een mooi begin van een lap tekst zonder bedoelde inhoud, misschien dat het er in sluipt of zullen mensen zinnige delen tegenkomen maar ik verwacht dat dat mamamappelsapjes zullen zijn, je leest t omdat je t wil lezen niet omdat het er staat. Maar daar ging ik t niet over hebben, ik zou starten met een begi nnetje dat is wel een goede voor de eerste keer want eindigen met een beginnetje is schier onmogelijk, waar komt dat woord vandaan komt wel terug in andere woorden zoals schier-eiland dus t zal wel oud hollandsch zijn voor bijna, vandaar dat t met sch wordt geschreven, he dat woord ook al de breezah jongentjes en jonngentjes die zich voordoen als meisje zullen dat al als oud Hollands zien zij schrijven, hm kunnen ze nog wel schrijven of sms en msn en ze alleen maar zo staat t geschreven in bovenstaande regel en omdat hoger vaak beter is zal t wel waar zijn, tenminste het is een vergroot woord, als iets negatiefs wordt aangeduid zoals de kosten dan is hoger helemaal niet zo positief, en waarom ik nu poeslief denk is voor mij een hoger raadsel dan voor jou, waarschijnlijk, want ik zit op de 2e etage wat een logischer woord is dan verdiepi ng, om de simpele reden dat een verdieping omhoog onmogelijk is, waar etage op slaat en waar t exact vandaan komt weet ik niet maar een verdieping omhoog gaan klinkt als bijscheren en opgraven, hoe doe je dat op graven, als je in de bak van een dumper staat dan sta je op een wagen te graven, zo worden de argelozen nog wat lozer altijd maar bezig met op graven in de grond en dan noemen ze t in hoog hollands archeologie, ik begrijp dat allemaal niet maar dat is logisch ik ben namelijk normaal en voor een normaal iets is alles wat anders is vreemd en het is niet vreemd dat ik vreemde dingen niet begrijp nou wordt het goed, als ik in die betekenis van vreemd zeg t is niet vreemd zeg ik dus het is niet niet normaal is dat ik het begrijp… jee ik heb mezelf afgeschud, ik ben blijkbaar niet al te goed meer in kronkels volgen, als ik mijn tiksnelheid sneller tik dan ik kan begrijpen, zou iemand mij kunnen uitleggen wat ik bedoel? En als je ja zegt hoef je t niet te doen, het is wel leuk om een mysterie te hebben om over te piekeren als ik een andere trein neem, omdat ik de aansluiting heb gemist en een uur moet wachten op de volgende, ik wil alleen weten of iemand het me kan uitleggen, want dat zou betekenen dat diegene het begrijpt en dan valt dit stuk al sneller in het rijtje van andere teksten die ik heb geplaatsrt dan ik verwacht had heSTOP dat ik vraag of iemand het misschien begrijpt betekend niet dat zo iemand t ook gelezen heeft en durft tot te geven dat hij zij t begrijpt. Hmm, zo te zien gaat t me wel lukken om voor gluren bij de buren 5 minuten vol te praten met absurdistische ideeën gedachten en frasen, nu nog Jasper over halen om daarna 5 minuten te vullen met doordachte weloverwogen woorden, om t contrast en de humor te vergroten.


ps. ik heb eerst t stuk geschreven en daarna pas de titel bedacht, maar daar geef ik mezelf even met links een schouderklopje voor, omdat t kan, ik kijk uit naar de reacties, dus wees lief en geef in dezelfde stijl een reactie, verklaar me voor gek, voor normaal of verklaar waarom ik geniaal ben(dat is pas absurd)

Yoda: "proberen bestaat niet"

proberen is jezelf indekken dat het misschien niet zal lukken, waarmee je jezelf indekt voor als t misgaat, de laatste tijd probeer ik niks meer, ik doe alles en soms lukt het en soms niet, het toppunt van dit woordspelletje is proberen te zoeken, omdat zoeken al de afgezwakte vorm van vindenden is, je probeert iets te vinden omdat je niet zeker weet waar t ligt, als je iets probeert te zoeken zeg je dat er evenetueel misschien de kans is dat je het zal vinden.Als je er op let zitten er veel afzwakkingen en indek woorden in het taalgebruik, alsof het zo erg is als iets niet in 1 keer lukt, of je iets niet kan, het voordeel van iets niet kunnen is de mogelijkheid om het te leren

eindelijk de goede woorden gevonden

voor mijn levensstijl:
ik

lijd

liever mijn eigen leven dan dat ik geleid word door een ledig bestaan.
met de afgezaagde uitspraak: zonder dalen heb je ook geen pieken, ik wil geen egaal bestaan, liever een paar kut momenten afgewisseld met een paar geniale momenten, ik heb de laatste tijd redelijk wat kut momenten gehad en een paar geniale momenten, de balans staat nu nog negatief, maar dat heb ik liever dan dat t monotoon goed genoeg is, perfect gaat t niet meer worden, dat heb ik een paar weken gehad, nu is het zoeken naar een leven wat mij voldoening geeft, ik ben goed op weg en zal zeker nog vaak kut momenten heben, hopelijk afgewisseld met geniale momenten, vrijwilligers werk geeft mij dusdanig voldoening dat het werk me v motiveert om te geloven in een goede toekomst, zoals ik al vaker heb gezegd: het komt wel goed, het duurt alleen wat langer. geniale momenten heb ik als ik mezelf kan laten gaan en niks merk van mijn fysieke beperkingen, helaas moet ik daarvoor meestal de week ervoor en de week erna t rustig aandoen en me dwingen om computer spelletjes te spelen zodat ik me niet fysiek belast. Ik kijk uit naar volgende week dan ga ik naar het internationale malteser kamp waar ik veel interessante mensen hoop te spreken, en dan vooral niet nederlanders

randoniem "kunst"

Ik heb het random of eigenlijk subjectief opschrijven woorden randoniem genoemd.Ik ga sinds kort 2 dagen in de week naar activiteiten centrum "atelier23" waar ik op grote vellen papier mag kliederen, dit is een voorbeeld van randonieme woorden met daaroverheen random kleur en beweging, ik vind het resultaat leuk genoeg om te bewaren, ik ben begonnen met het schrijven met houtskool, de leters zijn ongeveer 5cm groot en er staat:
Randoniem sporadisch India Lahksmie slurf witblauw alberdan Alberda apotheek Rheden €0,60 snowboard rossignol skies hemelsblauw aquamarijn 自由 vrijheid doen en laten proberen oplossingen pseudokoe geit wisselgeld stuiver apotheek medischcentrum velp gastheer boekenbon Y centrum amersfoort drieweielligfiets vrijheid tijdloos NS toeval geluk Lahksmi scandinavië bos en MEER houtzagerij middelbareschool tafelvoetbal klinker kanji japan nintendo supersmash bros melee samus aran metrroid prime hersenen portal there is no cake grafiti 9,81m/s² Brood zuurdesem jori roomboter monchoutaart bastogne brownie chocola medisch centrum Velp Loi Japans Tech centre Pikachu Falcon Punch!!! younglink Majora's mask 321 schild bladeren noot deugd cruiff voetbal jaloers willen/kunnen DOEN!!! FRUSTRATIE!!!!!